ســـحر از دامـــن نرجـــس، بــــرآمـــد نــوگلی زيـبا گـــلی کـــــز بــوی دلـــجويش، جــهان پــير شـد برنا
زهـــی سروی کــه الــطافش، فکنده ســـايه بــر عالم زهـــی صــبحی که انـــفاسش، دمـيده روح در اعضا
ســـپيده دم ز دريـــای کـــرم بـــرخــاست امـــواجــی کــه عالم غـــرق رحمت شد، از آن مــواج روح‌افـزا
بـــــه صــــبح نـــيمه شـعبان تجلّی کــرد خــورشيدی کـــه از نور جـــبينش شـــد، منـــوّر ديــــده زهـــــرا
چــــه مولـــودی کـــه هـــمتايش نــديده ديـــده گردون چــه فـــرزندی کــه مـــانندش، نـــــزاده مـــــادر دنيا
بـــه صولــت تالی حـــيدر، بـــه صــورت شبه پيغمبر بــــــــه ســـيرت مـــظهر داور، ولـــــیّ والـــــی والا
قــــدم در عــــرصه عـــالم، نـــهاده پــاک فـــرزندش که چِــــشم آفـــرينش شــد، ز نــورش روشــن و بـينا
بـــــه پـــاس مــــقدم او شــــد، مـــزيّن عـــالم پـــائين ز نــــور طـلعــــــت او شــــد، مـــنوّر عــــالم بــــالا
چــو گــيرد پــرچــم انـــّا فـــتحنا، در کــــف قـــدرت لـــوای نصــرت افــرازد، بــر اين نُه گــنبد خـضراء
شــها چــشم انتظاران را، ز هــجران جان به لب آمد بــتاب ای کــوکــب رحـمت، بــرافــکن پرده از سيما
تــو گر عــارض بــرافروزی، جــهان شــود روشــن تـــو گــر قامــت برافــــرازی، قــيامت‌ها شــود بــرپا
تـــو گر لــشگر برانـــــــگيزی، ســـپاه کفر بــگريزد تـــو گر از جــای برخـــيزی، نــشيند فــتنه و غـوغـا
بــــــيا ای کشتی رحـمت، که دريـــا گشت طوفانــــی چــو کشتيبان توئـی، مــا را چـه غم از جــنبش دريــا
خوش آن روزی که برخيزد، ز کعبه بانگ جاء الحقّ خوش آن روزی کـه برگيرد، حــجاب از چهره زيــبا
مرحوم قاسم رسا
 
 خدایا!
من از آن زمان که شنیده‌ام «محبوبمان ناشناس در میان ما می‌گردد و در همین فضا تنفس می‌کند و وقتی ظهور کند همگان می‌گویند که ما پیش از این او را دیده‌ایم» به همه سلام می‌کنم.
شاید که لااقل پاسخی هر چند به ناشناس از او بشنوم.
ای خدا تا کی ما ناشناس بمانیم و او ناشناخته بماند.
«عَجِّل لِوَلیّکَ الفَرَج»